Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, olay örgüsünü II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'ne taşır. Dört güç sahibi adamın (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan) seçtikleri genç kurbanları bir malikanede toplayarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uyguladıkları bir 'cehennem' yaratması, filmin sert çerçevesini oluşturur.

Pasolini, bu şok edici anlatımı salt şiddet göstermek için değil, iktidarın doğası, faşizmin mekanizmaları ve tüketim toplumunun yabancılaştırıcılığı üzerine derin bir politik ve felsefi alegori kurmak için kullanır. Malikanedeki hiyerarşik yapı, totaliter rejimlerin işleyişini yansıtırken, kurbanların nesneleştirilmesi kapitalist sistemde bireyin maruz kaldığı metalaşmayı sembolize eder. Film, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan bir üslupla, izleyicisini şiddet ve iktidar üzerine düşünmeye zorlar.

Oyunculuklar, distopik ve soğuk atmosfere uygun olarak kasıtlı bir şekilde teatral ve mesafelidir. Yönetmen Pasolini'nin kamerası ise, genellikle uzak ve soğukkanlı bir gözlemci gibidir; şiddeti estetize etmekten özellikle kaçınarak, onu çıplak ve rahatsız edici bir biçimde sunar. Bu tercih, filmin etik duruşunun bir parçasıdır.

'Salò', kolay izlenebilir bir eğlence filmi değildir. Seyirciyi sınırları zorlayan, rahatsız edici ve zorlu bir deneyime davet eder. Ancak, 20. yüzyılın totalitarizm ve şiddet üzerine en sert eleştirilerinden birini sunması, sinemanın gücünü sorgulayan bir yapıt olması ve Pasolini'nin sanatsal cesareti nedeniyle, sinema tarihi ve eleştirel düşünce açısından izlenmesi ve üzerine düşünülmesi gereken önemli bir çalışmadır. Sanatın sınırlarını ve sorumluluğunu anlamak isteyenler için kaçırılmaması gereken bir filmdir.